Inmiddels 2,5 week in Jeruzalem.
Het is een achtbaan van ervaringen en belevenissen!
Het huis waar we in verblijven ligt prachtig in een vallei, wat betekent iedere dag flink klimmen en dalen.
Krijg er in ieder geval flinke kuiten van ;)
Freek,onze coördinator (zijn wij heel blij mee) vertelt ons ontzettend veel,en laat ons kennis maken met Israël,de cultuur en de geschiedenis van de joden.
Hij neemt ons mee naar de meest indrukwekkende plekken!
Erik & Jannie en Leo & ik (Thea) kunnen het heel goed met elkaar vinden, fijne gesprekken en op zijn tijd een grap en een grol!
Het werken hier was ontzettend wennen, de arbo in Nederland had het gebouw en de faciliteiten direct afgekeurd. Eerlijk gezegd was ik confuus de eerste dagen. Blind, zwaar gehandicapt en laag niveau... en vooral de taal een grote barrière. Ik hoopte dat de begeleiding wat Engels kon spreken, helaas is er maar een enkeling met twee-drie woorden... Thea come- you help- he/she toilet. Ze roepen vaak Balagan ! = puinhoop in het Hebreeuws. Afijn, nu na twee weken zijn wij aardig aan elkaar gewend, ik leer Ivriet (Hebreeuws) en heb mijn woordenlijst op zak. De begeleiding durft zich nu ook meer te gaan uiten in het Engels. Het is mooi te zien dat er iets groeit van vertrouwen tussen vaste begeleiding en ons als vrijwilligers... en dan nog 2 blonde Hollandse vrouwen ook!! Ik heb ook ervaren dat dit "armoedig" onderkomen veel geeft aan onze cliënten. Er is liefde, aandacht, en vaste activiteiten waar ze van genieten. Ze beginnen de dag met het citeren en zingen van de thora (bijbel van de joden). Daarna gaan ze in groepen uiteen en doen verschillende activiteiten, simpel inpak werk, stekjes van planten poten, kleien, beweging, muziek etc. Ik leer ze een Nederlands liedje, alle eendjes zwemmen in het water, vooral falderalderare... dan liggen ze helemaal plat van het lachen. De cliënten en begeleiding leven naar de sjabbat toe, nou Jannie en ik ook, want na vier dagen werken is het heerlijk om andere dingen te doen. In het weekend gaan wij met excursie naar Masada, met een gehuurde auto de woestijn van Judea in.
Het werken hier was ontzettend wennen, de arbo in Nederland had het gebouw en de faciliteiten direct afgekeurd. Eerlijk gezegd was ik confuus de eerste dagen. Blind, zwaar gehandicapt en laag niveau... en vooral de taal een grote barrière. Ik hoopte dat de begeleiding wat Engels kon spreken, helaas is er maar een enkeling met twee-drie woorden... Thea come- you help- he/she toilet. Ze roepen vaak Balagan ! = puinhoop in het Hebreeuws. Afijn, nu na twee weken zijn wij aardig aan elkaar gewend, ik leer Ivriet (Hebreeuws) en heb mijn woordenlijst op zak. De begeleiding durft zich nu ook meer te gaan uiten in het Engels. Het is mooi te zien dat er iets groeit van vertrouwen tussen vaste begeleiding en ons als vrijwilligers... en dan nog 2 blonde Hollandse vrouwen ook!! Ik heb ook ervaren dat dit "armoedig" onderkomen veel geeft aan onze cliënten. Er is liefde, aandacht, en vaste activiteiten waar ze van genieten. Ze beginnen de dag met het citeren en zingen van de thora (bijbel van de joden). Daarna gaan ze in groepen uiteen en doen verschillende activiteiten, simpel inpak werk, stekjes van planten poten, kleien, beweging, muziek etc. Ik leer ze een Nederlands liedje, alle eendjes zwemmen in het water, vooral falderalderare... dan liggen ze helemaal plat van het lachen. De cliënten en begeleiding leven naar de sjabbat toe, nou Jannie en ik ook, want na vier dagen werken is het heerlijk om andere dingen te doen. In het weekend gaan wij met excursie naar Masada, met een gehuurde auto de woestijn van Judea in.
Thea
Hallo Thea. Jij hebt nu een leuk verslag van mijn oude werkplek. Bekende foto's en herkenbare situaties. Die BALAGAN moet je doorheen kijken hoor. Bovendien went het best snel. Fijn dat je iets hebt aan onze woordenlijst, Nelleke en ik hebben er hard aan gewerkt. Le Hitera'ot bij de volgende Blog.
BeantwoordenVerwijderenWanda Simmermans