Een impressie van de eerste werkdag

Daar gaan we dan, het is nog lekker koel buiten… en Thea ik vertrekken rond 7:15 uur naar onze ‘werkplek’, een dagcentrum voor blinden.  We zijn er al een keer geweest voor de kennismaking. De reis duurde toen een uurtje. We moeten om 8:30 uur beginnen en dus willen we als echte Hollanders niet te laat komen. We lopen de heuvel op richting de bushalte.

Als we daar aankomen zien we bus nr. 74 net vertrekken. De volgende bus is nr. 78. Deze bus gaat ook richting het centrale busstation, dus die kunnen we ook nemen. Het is nog rustig in de stad en de bus hoeft niet vaak te stoppen. Na een half uur kunnen we al uitstappen. En na een korte wandeling zijn we ruim een half uur te vroeg op de plek van bestemming. Er is nog niemand te bekennen. Er loopt wel een Joodse man, maar die geeft geen blijk van herkenning. We besluiten op de schommelbank in de tuin te gaan zitten en wachten daar totdat we iemand aan zien komen. Moeder poes met een viertal kleintjes loopt om ons heen. Er lopen kinderen langs onderweg naar school en een groep Joodse mannen met zwarte jassen en hoeden. Een mevrouw vraagt of we haar kunnen helpen. Ze komt een bestelling snoep ophalen. Een van de werkzaamheden van de cliënten is het inpakken van zakjes snoep en dat wordt dan weer verkocht.

Eindelijk arriveert de eerste bus met cliënten en begeleiders. We worden hartelijk welkom geheten door een van de begeleidsters. Ze vraagt of we willen meelopen met de cliënten en hen naar binnen willen brengen en ze biedt ons koffie aan. Een hartelijke ontvangst. Daarna gaan we mee naar boven. De groepen beginnen gezamenlijk met een tijd van gebed. Een van de mannen kan de gebeden zo opzeggen. Anderen zeggen een paar woorden en  dat wordt door de begeleiders afgesloten met ‘amen’. Uiteindelijk vertrekken we naar de verschillende groepen. Ik kom in een groep van 6 mannen met 2 begeleiders. Een van hen is nog naar de tandarts en komt later, met een ander gaan ze nog even langs de eerst hulp, want hij is gevallen.

Degenen die dat kunnen beginnen met het werken met klei. Onder begeleiding maken ze kleine schaaltjes. Deze worden gebakken en geglazuurd en zijn bestemd voor de verkoop.
Een van de begeleiders vraagt of ik boterhammen wil smeren. Dit krijgen ze tussendoor te eten met wat komkommer en tomaat. Gelukkig kan ik nu wat doen. De rest van de dag probeer ik te kijken, vragen te stellen (gelukkig spreekt een van de begeleiders goed Engels) en namen te onthouden. Ook mag ik helpen om de ingepakte snoepzakjes dicht te maken, de gedroogde kleibakjes in de kast te zetten en de scherpe randjes bij te werken met een schuursponsje.

Twee van de mannen zijn inmiddels bezig met het vullen van de zakjes snoep. Het is mooi om te zien hoe ze het beiden op hun eigen manier doen.
Het eten arriveert normaal gesproken om 12:30 uur, maar vandaag is het een uur te laat. Aan een van de bewoners mag ik eten geven. Tijdens het eten praat ik maar wat in het Nederlands tegen hem, zo hoort hij toch een beetje mijn stem en kan hij er aan wennen. Het is toch een behoorlijke barrière dat ik de taal niet spreek.
Rond 14:30 uur komen de eerste busjes al weer om iedereen op te halen. Ik loop met een van de mannen naar buiten en wacht daar samen met anderen tot het laatste busje arriveert. Iedereen wordt geholpen met instappen en de bus vertrekt … tot donderdag! Het is wekenfeest en we zijn meteen al twee vrije dagen.

Ik zoek Thea op. We lopen richting de bus en we wisselen de eerste indrukken uit. Wat een andere wereld… zeker voor mij is het werken met blinden die ook een lichamelijke en verstandelijke beperking hebben helemaal nieuw. Normaal gesproken zit ik op kantoor achter mijn ‘veilige’ bureau ;-). Ik ben benieuwd hoe het is om dit werk twee maanden te doen.

Jannie