Een klaagmuur waar gefeest wordt

De eerste week Jeruzalem was als een achtbaan. Teveel om op te noemen, maar laat ik je toch even meenemen en een paar belevenissen vertellen zodat je een indruk krijgt van onze avonturen.

De ontmoeting met onze huisgenoten Erik, Jannie en Freek verliep goed. Het zijn vriendelijke mensen. Freek is een wandelende encyclopedie waar het om Jeruzalem en Israël gaat. Door al mijn vragen en de daarop volgende antwoorden duizelde het af en toe aan informatie. Wist je bijvoorbeeld dat Jeruzalem zestien keer geheel of gedeeltelijk verwoest is? Steeds weer werd er op de puinhopen een nieuwe stad gebouwd. Hierdoor is de stad steeds verhoogd zelfs tot zeven meter sinds de tijd waarin Jezus leefde. Dus als ze hier gaan graven komen ze altijd archeologische vondsten tegen, die steeds wat prijsgeven over het verleden.
's Ochtends worden we gewekt door de imam met het Allah al akbar. Overdag worden we door dezelfde stem getrakteerd op een stevige preek of opgeroepen tot gebed. Tegelijkertijd horen we verschillende kerkklokken, terwijl we uitkijken op de muren van de oude stad. Deze drie geloven komen bij elkaar in Jeruzalem met alle problemen en spanning van dien. 

Vandaag (woensdag 4 juni) zijn we vroeg naar de klaagmuur, beter gezegd Kotel, gegaan om te zien hoe de joden het wekenfeest vieren oftewel sjavoe'ot. Ik ging tussen de feestende Joden staan. Links en rechts werd er gezongen en gebeden. Geheel onverwachts ging er een ander groepje joodse mannen een heel ander lied aanheffen dwars door het eerste gezang heen. Hier en daar was er iemand in slaap gevallen omdat het feest al om vier uur in de nacht was begonnen. Iets verderop werd er luidruchtig gedanst door mannen. Een rabbi las uit de Thora, terwijl er vlakbij de eerste alcohol vloeide.Tegelijkertijd waren er circa honderd luid schreeuwende gierzwaluwen die rondjes over het plein scheerden alsof ze mee wilden doen met de feestvreugde. Een waar spektakel waar ik me toch als een vreemde voyeur voelde tussen staan. Met mijn Arabische pet en rugzak werd er niet op me gelet, het was feest waarin de dankbaarheid voor de eerste oogst werd gevierd.
Volgende keer zal ik vertellen over ons vrijwilligerswerk waar we ook begonnen zijn.

Leo